May mga pangarap ding kailangang lumihis.

Hindi dahil nawala ang direksyon, kundi dahil may pamilyang kailangang unahin.

Ito ang naging paglalakbay ni Jhon Carlo Trinidad Mabatan, isang dating benepisyaryo ng Pantawid Pamilyang Pilipino Program (4Ps) mula sa Barangay Goran, Amulung, Cagayan.

Lumaki si Jhon Carlo sa isang simpleng tahanan na hindi sagana sa materyal na bagay ngunit mayaman sa pag-asa. Ang kanyang mga magulang ay kapwa magsasaka na buong araw na nagbabanat ng buto upang maitaguyod ang kanilang pamilya. Ngunit tulad ng maraming pamilyang umaasa sa ani, hindi palaging sapat ang kanilang kinikita. Kapag mahina ang ani, kasabay ding humihina ang pag-asang may sapat na pambili ng pagkain, gamit sa paaralan, at iba pang pangunahing pangangailangan. Ang kanilang bahay na yari sa kahoy ay madalas ding bahain tuwing tag-ulan, dahilan upang lalo pang maging mabigat ang kanilang kalagayan.

Sa kabila ng lahat, hindi kailanman nawala ang paniniwala ng kanyang mga magulang na ang edukasyon ang pinakamahalagang pamana na maiiwan nila sa kanilang mga anak.

Noong 2010, nagbukas ang isang bagong yugto sa buhay ng pamilya Mabatan nang mapabilang sila sa Pantawid Pamilyang Pilipino Program (4Ps). Ang tulong pinansyal ng programa ay naging malaking ginhawa sa kanilang gastusin sa edukasyon at iba pang pangunahing pangangailangan. Kasabay nito, ang mga Family Development Sessions ay nagtanim sa kanilang pamilya ng mga pagpapahalagang humubog sa kanilang pananaw sa edukasyon, pananagutan, at pagbangon sa kahirapan. Para kay Jhon Carlo, ang 4Ps ay hindi lamang naging suporta sa kanilang pang-araw-araw na pamumuhay. Ito ang naging pagkakataong maipagpatuloy ang kanyang pag-aaral at mangarap nang higit pa sa mga limitasyong idinidikta ng kanilang kalagayan.

Tinanggap niya ang pagkakataong iyon nang buong puso.

Sa bawat pagsusulit na kanyang naipasa at bawat taong inilaan sa pag-aaral, baon niya ang mga sakripisyo ng kanyang mga magulang at ang paniniwalang ang tagumpay ng isang anak ay tagumpay rin ng buong pamilya. Noong 2018, nagtapos siya ng Bachelor of Science in Political Science na may karangalan—isang tagumpay na minsang tila imposibleng maabot ng batang lumaki sa gitna ng kahirapan.

Ngunit matapos ang pagtatapos, isang mas mabigat na responsibilidad ang kumatok sa kanyang pintuan. Ipagpapatuloy ba niya agad ang sarili niyang mga plano, o uunahin muna ang pangangailangan ng kanyang pamilya? Hindi siya nagdalawang-isip.

Nagtrabaho muna siya bilang call center agent sa Maynila bago lumipad patungong Taiwan bilang isang factory worker. Tulad ng libo-libong Overseas Filipino Workers, iniwan niya ang sariling kagustuhan upang unahin ang kapakanan ng mga mahal sa buhay. Ang bawat araw na ginugol niya sa ibang bansa ay hindi lamang tungkol sa paghahanapbuhay. Ito ay kuwento ng isang anak na piniling akuin muna ang responsibilidad upang mabigyan ng mas magandang kinabukasan ang kanyang pamilya.

Unti-unting nagbunga ang kanyang mga sakripisyo. Sa kanyang kinikita sa Taiwan, naipaayos niya ang kanilang tahanan sa Barangay Goran. Ang bahay na minsang madaling pasukin ng baha ay naging mas matibay at mas ligtas na tahanan.

Ngunit habang unti-unti niyang natutupad ang pangarap para sa kanyang pamilya, may isa ring pangarap na tahimik niyang inihahanda para sa kanyang sarili.

Noong 2023 hanggang 2024, nagsumikap siyang tapusin ang kanyang Professional Education units. Hindi ito dahil nais niyang baguhin ang kanyang propesyon, kundi dahil nakikita niya rito ang daan upang makakuha ng propesyonal na lisensya; isang mahalagang hakbang tungo sa mas matagal na niyang minimithing makabalik sa Pilipinas at makapaglingkod sa pamahalaan.

At dumating ang pagkakataong iyon. Noong Mayo 2026, inilabas ang resulta ng Special Professional Licensure Examination for Teachers (SPLET). Kasama ang kanyang pangalan sa listahan ng mga pumasa.

Ngunit higit pa rito, kinilala siya bilang Top 2 sa buong bansa.

Sa isang iglap, nagtagpo ang lahat ng taon ng pagsisikap—ang mga sakripisyo ng kanyang mga magulang, ang pagkakataong ibinigay ng 4Ps noong 2010, ang mga desisyong unahin ang pamilya bago ang sarili, at ang determinasyong patuloy na maghanda para sa kinabukasan kahit nasa malayo.

Ang lisensyang kanyang natamo ay higit pa sa isang propesyonal na titulo. Para kay Jhon Carlo, isa itong susi. Susi upang makauwi. Susi upang makapaglingkod.

At susi upang maisakatuparan ang isa pa niyang pangarap na balang araw ay maging bahagi ng Department of Social Welfare and Development (DSWD) at maibalik, sa sarili niyang paraan, ang pag-asang minsang ipinagkaloob ng Pantawid Pamilyang Pilipino Program sa kanyang pamilya. Mula sa isang batang tinulungan ng programa, hangad niyang maging isa sa mga taong maghahatid naman ng pag-asa sa iba.

Ngayon, dala ni Jhon Carlo ang paniniwalang ang tunay na tagumpay ay hindi lamang nasusukat sa personal na mga nakamit, kundi sa kakayahang gamitin ang mga ito upang makapaglingkod. Ang kanyang kuwento ay patunay na ang tulong na natanggap mula sa 4Ps ay maaaring maging simula ng isang mas malawak na layunin—ang pag-angat ng sariling pamilya at ang pagbibigay ng pag-asa sa iba pang nangangailangan.

May mga pangarap na kailangang lumihis.

May mga pangarap na kailangang maghintay.

Ngunit kung ang pangarap ay inuugat sa pagmamahal sa pamilya at sa hangaring makapaglingkod sa kapwa, palagi itong nakakahanap ng daan pauwi.

At para kay Jhon Carlo Mabatan, ang paglalakbay na nagsimula bilang batang benepisyaryo ng 4Ps noong 2010 ay unti-unti nang nagdadala sa kanya pauwi, hindi na bilang batang nangangailangan ng tulong, kundi bilang isang lingkod na handang magbigay naman ng pag-asa sa iba.